2005/Nov/29

ดริ้งค์ปีศาจ (Drink Devil) หมายถึง อาจารย์ที่ปรึกษาชั้น ม.3/1 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี ปีการศึกษา 2548 ที่เป็นผู้ชายที่มีจิตใจเป็นผู้หญิง อายุไม่ค่อยมาก ไม่เกิน 30 ปี เป็นอาจารย์ที่บ้าระห่ำ ค่อนข้างเข้มงวด กล้าขริบผมนักเรียนที่ผมยาว กล้าที่จะทำอะไรก็ตามที่จะได้จัดการนักเรียนตัวแสบทั้งหลาย ถ้าเล่นก็คือเล่น(อย่างมาก) เป็นคนมีอารมณ์ขันชอบเล่าเรื่องตลก ถ้าโกรธคือโกรธจริง น่ากลัว เอาแต่ใจตัวเอง ยึดถือความคิดตัวเองเป็นใหญ่ แต่ก็รับฟังบ้าง เป็นอ.โฮมรูมที่ชอบชักนำนักเรียนบ้างเป็นบางเรื่องที่แกไม่พอใจผอ. (แต่แกก็คิดถูกนะ) มีเรื่องที่ทุกคนรู้สึกดี และไม่ดีต่อตัวอาจารย์คนนี้เยอะมาก (ส่วนมากจะเป็นเรื่องไม่ดี) พี่แกตัวสูงมากแต่พุงป่อง ปากจัด อย่าไปด่าเขาเชียว แล้วจะได้เจอดี..

เมื่อ 3 วันก่อนเพิ่งจะรู้ว่าพี่ดริ้งค์ อาจารย์ที่ปรึกษาห้องลาออก ก็ตกใจบ้างนิดหน่อย ผมก็เคยคิดไว้ก่อนแล้วว่าสักวันมันก็คงเป็นแบบนี้ แต่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ -- วันนั้นผมก็ยังไม่รู้หรอกว่าพี่ดริ้งค์ลาออกเรื่องอะไร แต่ก็เดาๆว่าคงเป็นเกี่ยวกับผอ.นี่ล่ะ เพราะว่าชอบมีปัญหาขัดแย้งกับผอ.ทุกเรื่องเลย (พี่ดริ้งบอกว่า ผอ. ย่อมาจาก ผีอีอ้วน)

วันนี้ตอนกำลังนั่งทำข้อสอบภาษาไทยอยู่ ก็รู้สึกเซอร์ไพรส์มากที่จู่ๆพี่ดริ้งค์ก็โผล่เข้ามาในห้องสอบในเสื้อสีแดงอย่างกับจะมาล่อให้ควายขวิดยังไงยังงั้น พร้อมกับยิ้มแหยๆบอกอาจารย์คุมสอบว่า "สอบเสร็จแล้วขอพบนักเรียนก่อนนะครับ" -- ส่วนตัวผมก็ไม่ได้คิดอะไร ก็คงจะมาอำลาล่ะมั้ง

หลังจากสอบเสร็จก็รออยู่นานสักพักพี่ดริ้งค์ก็เดินขึ้นมาจากชั้นล่าง เพื่อนๆผมก็รู้ดีก็เลยรีบวิ่งเข้าห้องกันหมด พี่ดริ้งแกก็ไม่รอช้าเดินฉับๆๆตรงมายังห้องทันที (ความจริงพี่แกก้าวได้ยาวนะ เพราะพี่เค้าตัวสูง)

ตอนที่นั่งฟังอยู่ก็เฉยๆว่ะ เขาก็แค่เล่าเหตุผลที่เขาลาออกว่าเพราะมีปัญหากับผีอีอ้วน ฟังไปฟังมาก็เลยได้รู้ว่า พี่แกเครียดมาก และไม่อยากจะต้องเครียดอีก เพราะว่าพี่แกเคยเครียดแล้วเส้นเลือดในตาแตกจนมองไม่เห็นสักพักนึง พี่แกก็เลยตัดสินใจลาออก ส่วนเรื่องลาออกนี้ พี่ดริ้งค์เค้าก็บอกกับพวกผมว่า เขาไม่ได้บอกแม่นะ ว่าเขาลาออก ไว้ปีใหม่ให้อะไรหลายๆอย่างผ่านไปแล้วจะค่อยบอกทีหลัง พี่แกยังบอกอีกว่า ตอนนี้แกก็คล้ายกับคนตกงานคนนึง เพราะตอนนี้แกไม่ได้เป็นอาจารย์ในโรงเรียนผมแล้ว ห้องทำงานของพี่แกตอนนี้ก็คือ ในรถของพี่แกเท่านั้นเอง -- พี่ดริ้งค์ดูเหมือนจะพูดเหตุผลทุกอย่างดูเข้าข้างตัวเองว่าตัวเองถูกไปซะหมด แต่ผมคงคิดผิดล่ะมั้ง

"นักเรียนอย่าคิดว่าการตัดสินของครูเป็นสิ่งที่ถูกนะ.."

พี่แกบอกว่า การที่พี่เค้าตัดสินใจแบบนี้ ความจริงแล้วมันผิดมากๆ เพราะเป็นการทิ้งชั่วโมงสอนกว่า 10 ชั่วโมงโดยทันทีทันใด ซึ่งทำให้ทางโรงเรียนต้องรีบจัดหาอาจารย์ผู้สอนคนอื่นมาสอนแทนแทบจะไม่ทัน พี่แกยังบอกอีกว่า "แล้วนักเรียนจะให้ครูเลือกอะไรล่ะ ระหว่างนักเรียน 50 คนที่มีอาจารย์อีกหลายสิบคนคอยดูแลให้ได้ กับพ่อแม่ของครู ที่ครูต้องคอยดูแลเขา"

ผมก็ไม่แน่ใจว่าความจริงแล้วใครควรจะเป็นคนที่ผิดกันแน่ ระหว่าง คุณผอ.กับพี่ดริ้งค์ แต่ตอนนั้นเอง ผมมองไปรอบๆห้อง -- ไม่รู้สินะว่าตอนนั้นตาฝาดรึเปล่า? -- เพื่อนๆผู้หญิงของผมหลายคนกำลังร้องไห้..

ห้องของผมน่ะหรอ อย่าให้พูดถึง ซนมาก และก็คุยมากๆเช่นกัน อาจารย์แต่ล่ะคนน่ะหรอ ไม่มีใครหรอกที่อยากจะมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้ ที่ผ่านๆมาก็มาเป็นกันเพราะว่าโดนบังคับ พี่ดริ้งค์เองก็อาจจะเป็นอย่างนั้นพี่แกก็ชอบบ่นๆว่าความจริงก็ไม่อยากเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาห้อง 3/1 หรอก --แต่ในวันนี้ เท่าที่ผมได้ยินกับหู..

"ครูดีใจนะที่ได้ 3/1 เป็นโฮมรูม -- ทุกคนเป็นเด็กดี.."

พี่ดริ้งค์อวยพรก่อนจะออกจากห้องให้กับนักเรียนทั้ง 50 คนแบบที่คนอย่างพี่ดริ้งค์จะสามารถอวยพรให้กับคนอื่นได้ แล้วผมเองก็เพิ่งรู้ว่า วันพรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เรียนวิทยาศาสตร์กับพี่ดริ้งค์ในชั้นม.3เป็นวันสุดท้าย ก่อนที่อาจารย์คนอื่นจะมาสอนแทน และก่อนที่พี่ดริ้งค์จะเดินออกจากห้องไป หัวหน้าห้องก็รู้หน้าที่

"นักเรียน..เคารพ"

"ขอบคุณครับ/ค่ะ.."

ไม่รู้ว่ะ ตอนนั้นผมก็พูดออกไปเองอัตโนมัติเหมือนทุกครั้งที่อาจารย์ทุกคนเลิกสอน แต่ครั้งนี้ความรู้สึกในตอนนั้นมันไม่ใช่ว่ะ -- มันเหมือนว่า เราขอบคุณสำหรับของขวัญที่ใครสักคนซื้อให้เรา แต่ใครคนนั้นไม่เคยซื้อของขวัญให้ใครคนอื่นมาก่อนเลย..

เออ.. ยังไงๆพรุ่งนี้พี่ดริ้งค์ก็คงมาเล่าอะไรให้ฟังคนจะจากกันอยู่ดี แล้วก็คงจะมีคนร้องไห้เหมือนในวันนี้แน่ๆ ตอนนี้คำที่พี่ดริ้งค์บอกไว้ ผมยังจำได้อยู่เลย.. "นักเรียนน่ารัก ครูก็น่ารัก ทุกคนน่ะ..น่ารักกันหมด" คำพูดนั้นมันรู้สึกเหมือนกับ เราได้ถูกคนที่เราคิดว่าชาตินี้คงรักใครไม่เป็นสวมกอดเราแน่นๆด้วยความรักจริงๆจากเขาเลยล่ะมั้งครับ

เมื่อวันก่อนๆตอนที่ยืนเข้าแถวเคารพธงชาติ แล้วผมใส่รองเท้าผิดระเบียบมา ซึ่งพี่ดริ้งค์แกก็เดินตรวจนักเรียนทุกคนตามปกติที่แกทำแทบทุกวัน ตอนนั้นแกก็เริ่มเดินไล่แถวห้องผมมาจากด้านหลังโดยที่ผมไม่รู้ตัว แล้วก็มาถึงผม พี่แกชี้ที่รองเท้าผม แล้วก็แกกำหมัดต่อยแขนผมแบบที่แกคิดว่าคงไม่แรง -- ผมก็คิดในใจว่า "เวง กูโดนดริ้งค์ปีศาจทำโทษอีกแล้วว่ะ"

..ในตอนนี้ผมชักไม่แน่ใจว่า พวกเราเรียกเขาว่าดริ้งค์ปีศาจถูกแล้วเหรอ?

PS.วันนี้วันเกิดพี่กุ๊กไก่ อย่าลืมไป HBD ที่ www.kookzim.com นะครับ
PS.ไว้พรุ่งนี้ พี่ดริ้งค์แกเล่าอะไรจะมาเม้นท์ข้างล่างต่อนะครับ

ปากกาสีชมพู - credit : zelda

Comment

Comment:

Tweet


ฮือๆๆ..เศร้าจิงๆเป็นhomeroomกันยังไม่ถึงปีเลยก้อต้องจากกันสะแล้ว คิดแล้วไม่อยากให้แกไปเลย ถึงเมื่อก่อนคิดว่าแกจะเข้ามาทำไมก้อไม่รู้ แต่พอแกเข้ามาทำให้โรงเรียนอราเรียบร้อยขึ้นเยอะเลย เฮ้ออออ ไม่อยากให้แกไปเลยอะ ที่โรงเรียนก้อคงคิดถึงพี่ดริ้งกันแน่เลย...รักอาจารย์ดริ้ง!!
#7 by !_!PapiLon:) (203.113.41.36) At 2005-12-01 21:55,
ขี้เกียดอ่าน แต่อยากเม้นให้คนหน้า เอ๋อๆๆๆๆๆๆๆ
#6 by PaSs (203.188.55.68) At 2005-12-01 21:12,
ที่บอกว่าจะกลับมานี่
เหนบอกว่าไม่แน่อาจจะไม่ทันเทอมนี้
อาจจะเป็นเทอมหน้านะ
#5 by แก้วน้ำ ★ At 2005-12-01 21:10,
แหงะ ' ' พี่เดร้งค์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฮือๆ วันนี้เค้าก้อมาพูดในห้องแล้วนะ เพื่อนๆในห้องก้อทำของให้เค้า ใช้เวลา 1 วันมั้ง แต่ก้อมีข่าวดีที่จากลับมา เอาใจช่วย ผอ.อณุญาติ เห๊อะ สาธุ!!!
#4 by uzme (203.113.41.4) At 2005-11-30 20:12,
แอบเศร้าด้วย
ธีมสีสดดีจัง ชอบเทาส์พอยเตอร์ที่เป็นเข็มฉีดยา
#3 by LittleCancer At 2005-11-29 23:24,
ไม่อยากให้พี่ดริ๊งค์ไปเลย...รู้สึกแปลกๆ เนาะ? เพราะทุกเช้าต้องมีเสียงปีศาจคอยเรียกพวกเราให้เข้าแถวเกือบทุกเช้า แถมต้องเดินตรวจนักเรียนเป็นร้อยๆ เพื่อที่จะดูว่านักเรียนทุกคนอยู่ในระเบียบหรือเปล่า แต่มันก้อโอเคนะ ทุกคนก้ออยู่ในกฏเกณฑ์ดี แต่ดูตอนนี้สิพี่ดริ๊งค์ไม่อยู่แล้ว มันคงเลวร้ายกว่าที่เคยเนาะ ... รักพี่ดริ๊งค์จัง
#2 by noo_PuNg (203.113.41.8) At 2005-11-29 22:39,
อ่านครั้งนี้ซึ้ง ต้องเม้นท์หน่อย

ผมก้คนนึงที่ไม่อยากให้อาจารแกไปเลย ดูดิไม่มาสองวัน โรงเรียนเงียบขึ้นเยอะ ทั้งๆปีที่แล้วไม่มีแกไม่เหนรู้สึก ไหงเปนงี้ไม่รุ แต่อย่างว่า ไม่มีไรแน่นอน หุหุ
#1 by ภีฯ (202.5.88.134) At 2005-11-29 22:35,

megaHurtz
View full profile